بیست و هفت

بیست و‌ هفت اسفند یاد من میاره که ته مه های زمستون برام عزیزترین آدمو داره…تو!
تو خودت میدونی امسال می فهمیم که دور بودنت چقد دلمونو میچلونه…
تو مث هوا می مونی …

من نمیخوام ازت دور باشم،تو منبع همه ی حال های خوبی،همه ی حرفایی که آدما تو راه بزرگ شدن باید بشنون،همه ی اون بپا گفتنایی هستی که آدمو جدا میکنه از اینکه راه آدمای معمولی و سطحی رو برن، تو برا من همه ی اون چیزی هستی که الهام بخشه که نیمه ی وجودمه…
باید اعتراف کنم که بیشتر از هروقت دیگه ای فهمیدم چقدر دوستت دارم و‌چقدر دلم میخاد که حالت خوب باشه و‌زندگیت بیوفته تو همون منظره ای که میخای…
حالا هرجا که هستی باش من خودمو بهت میرسونم❤🕊🌎

هرچند تو، راه خودتو همیشه پیدا می کنی جانِ دل
منم تو تاریکیا دنبال دستاتم…
تولد تو شروع بهاره
همیشه بیست و‌هفت اسفند برای توئه
تولدت مبارک🎉🎈✨🎊🎁😘
هزارتا ماچ و صدهزارتا بغل بی گریه و‌با گریه طلبت❤
آدم بدون تو
زندگی از گلوش پایین نمیره❤💋

درباره نویسنده

یاسمن

کمی شاعرو کلی عاشق
خواننده هرشعری هرخطی هر اثری...
با ادبیات زندگی می کنم...
یک ریاضی دان باید کمی هم شاعر باشد؛)

ارسال دیدگاه

نوشته‌های تازه

بایگانی